Pisałam pamiętnik jak miałam 12 lat. Albo 13. Był to zwykły zeszyt, zupełnie nie wyróżniający się spośród moich szkolnych zeszytów. Zwykle zresztą między nie gdzieś upchnięty zgodnie z zasadą "co leży na wierzchu to nie rzuca się w oczy". Pamiętnik, wiadomo, rzecz osobista i nie chciałam by ktokolwiek mi się do niego dobrał. Cóż... moja metoda okazała się nieskuteczna - nie podziałała na Mamę zamartwiającą się co się też dzieje z Jej córką.
    Wtedy obiecałam sobie już nigdy nie zapisywać swoich myśli. W mojej głowie są bezpieczne - należą tylko do mnie.
    Teraz mam...