|
There are no translations available.
Pisałam pamiętnik jak miałam 12 lat. Albo 13. Był to zwykły zeszyt, zupełnie nie wyróżniający się spośród moich szkolnych zeszytów. Zwykle zresztą między nie gdzieś upchnięty zgodnie z zasadą "co leży na wierzchu to nie rzuca się w oczy". Pamiętnik, wiadomo, rzecz osobista i nie chciałam by ktokolwiek mi się do niego dobrał. Cóż... moja metoda okazała się nieskuteczna - nie podziałała na Mamę zamartwiającą się co się też dzieje z Jej córką.
Wtedy obiecałam sobie już nigdy nie zapisywać swoich myśli. W mojej głowie są bezpieczne - należą tylko do mnie.
Teraz mam...
dużo lat więcej ;) Nie wiem czy moje przemyślenia są mądrzejsze i doroślejsze niż te które miałam w wieku nastu lat. Niektórzy nigdy nie dorastają :D Zmienia się tylko skala w jakiej patrzy się na świat.
No to proszę, założyłam pamiętnik, który jest dostępny dla każdego. Na pewno nie będę tu marudzić jak to mi jest źle czy coś. Będę pisała o... hmm... no właśnie. Co ja pocznę z tym pamiętnikiem...
 |
